ကမာၻ႔ဒီမုိကေရစီ ဆုတ္ယုတ္ က်ဆင္းမႈႀကီး

 

တကမၻာလံုးက ယူကရိန္းႏိုင္ငံအေပၚမွာပဲ အသက္႐ႈမွားမတတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခ်ိန္။ တစထက္တစ အတင့္ရဲလာတဲ့ ဗလာဒီမာပူတင္ ေနာက္ထပ္ဘယ္လုိ ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းလာမလဲဆုိတာကုိ သတိထားေနခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိိန္မွာ ဒီမုိကေရစီ အေပၚကုိ က်ေရာက္လာေနတဲ့ အႏၲရာယ္ျပဳ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြက တျခားမ်က္ႏွာစာေတြမွာလည္း ျပင္းထန္လုိ႔ လာေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း အဲဒီလုိျဖစ္ေနတာက အသစ္အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။

ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံသား အခြင့္အေရးေတြ၊ လြတ္လပ္မႈေတြ တုိးပြားလာရမယ့္အစား ဆုတ္ယုတ္ က်ဆင္းသြားတာက ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာဆုိရင္ ၈ ႏွစ္ေျမာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီလုိ႔ ဖရီးဒမ္းေဟာက္စ္ အဖြဲ႔ႀကီးက တင္ျပထားပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မတုိင္ခင္မွာ ဒီမုိကေရစီေတြ က်ယ္ျပန္႔ထြန္းကားလာတာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ႔ ခ်ီေအာင္ ၾကာျမင့္ခဲ့ေပမယ့္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ မတုိင္မီမွာေတာ့ ရပ္တန္႔သြားပါေတာ့တယ္။ လြတ္လပ္မႈေတြ ထြန္းကားတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေပါင္း ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္မွာ တန္႔သြားတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံမွာ စစ္အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က စတင္ၿပီး ဒီမုိကေရီေတြ ၿပိဳက်ပ်က္စီးတဲ့ႏႈန္းက အခုအခ်ိန္အထိ အရွိန္ရေနဆဲပါ။ ဒီမုိကေရစီ ၅ ႏုိင္ငံမွာ ၁ ႏုိင္ငံေလာက္က အေျခအေနေတြ ယိုင္နဲ႔လာတယ္လုိ႔လည္း ေနာက္တမ်ဳိးေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။

အာရပ္အာဏာရွင္ေတြ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွစၿပီး တႏိုင္ငံၿပီး တႏိုင္ငံ ျပဳတ္က်သြားခဲ့ေတာ့ ဒီမုိကေရစီ ႐ုတ္တရက္ တဟုန္ထုိး ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ နိမိတ္လုိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ အာရပ္ကမာၻမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ အတြင္း ပထမဆံုး ဒီမုိကေရစီ ႏုိင္ငံအျဖစ္ တူနီးရွားႏိုင္ငံက ထြက္ေပၚလာခဲ့ေပမယ့္ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံကေတာ့ ဟူစနီ မူဘာရက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ခ်ိန္ ေနာက္ဆံုး ၁၀ ႏွစ္ကထက္ေတာင္မွ အခုေနအခါမွာ ပုိၿပီးေတာ့ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြ အကုန္ကေန စတင္ေရတြက္မယ္ဆုိရင္ အာရပ္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ဗဟုအသြင္လကၡဏာေတြက ပုိၿပီးေတာ့ေတာင္မွ ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက်သြားပါၿပီ။

က်ေနာ္တို႔ မ်က္ေမွာက္မွာ ေတြ႕ႀကံဳေနရတဲ့ ကမာၻ႔ဒီမုိကေရစီ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းမႈႀကီးကုိ လြန္းပ်ံယိမ္းထုိးေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ပိုၿပီး အေတြ႔ရမ်ားပါတယ္။ “ယိမ္းထုိးႏိုင္ငံ” ဆုိတာကေတာ့ လူဦးေရနဲ႔ စီးပြားေရးအင္အား ႀကီးမားၿပီး အေနာက္တုိင္း မဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ရည္ၫႊန္းပါတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ေတြ ေႏွာင္းပိုင္းကစၿပီး ႐ုရွ၊ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယား၊ ဗင္နီဇြဲလား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ပါကစၥတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ ထုိင္းနဲ႔ ကင္ညာႏုိင္ငံေတြမွာ ဒီမုိကေရစီက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၿပိဳက်ပ်က္စီးေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္က က်န္တဲ့ တျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ရင္ စိတ္သက္သာစရာ ရေစတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီနည္းအရ ေရြးေကာက္တင္ေျမာက္ခံထားရတဲ့ သမၼတ ဘင္နီႏုိအကီႏုိက အႏွစ္သာရရွိတဲ့ အစိုးရျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားပါတယ္။

႐ုရွားႏုိင္ငံကေတာ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး မ႐ုိးသားတဲ့ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာ႐ံုတင္ မဟုတ္ေသးဘဲ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံေတြအေပၚမွာ နယ္ခ်ဲ႕လက္သစ္တေယာက္ အျဖစ္နဲ႔ စတင္ၿပီး အႏၲရာယ္ေပးလာေနပါၿပီ။ ႏုိင္ဂ်ီးရီးယားႏုိင္ငံမွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအာဏာ ရွိသူေတြက တုိင္းျပည္ဘ႑ာေတြကုိ ခုိးယူၿပီး လိမ္ညာေနတဲ့ စံခ်ိန္က အရင္ေခတ္ေဟာင္းကို အမီျပန္လုိက္ေနၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ စိတ္၀မ္းကဲြျပားတာ၊ အုပ္စု ကြဲျပားတာ၊ တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း မေက်မနပ္ျဖစ္ၾကတာ၊ ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ေဘးဖယ္ထုတ္ထားတာ၊ စသျဖင့္ အေျခအေနေတြက ပုိၿပီးေတာ့ေတာင္မွ ဆုိးလာပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တုိင္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွာ လႈပ္ရွားေနတဲ့ အစၥလမ္မစ္ အၾကမ္းဖက္သမားေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ ရစ္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လာပါတယ္။ ေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနပါ။ ဗင္နီဇြဲလားမွာေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေတြ ယိုယြင္းလာ၊ အၾကမ္း ဖက္မႈေတြ ေပါက္ကြဲထြက္လာ၊ အတုိက္အခံေတြက လစ္ဘရယ္ေခါင္းေဆာင္ (သူက ပထမေတာ့ ဟူးဂုိးခ်ားဗက္စ္ကုိ စိန္ေခၚခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဟူးဂုိးခ်ားဗက္စ္ရဲ႕ အ႐ုိက္အရာ ဆက္ခံသူကုိပါ ဆက္ၿပီး အံတု စိန္ေခၚခဲ့ပါတယ္) တေယာက္ေနာက္မွာ ရပ္တည္ေပးလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ “ဘုိလီးဗီးယား ဆုိရွယ္လစ္၀ါဒ” လည္း အားေပ်ာ့လာပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ားဗက္စ္၀ါဒီ အစိုးရျပဳတ္က်ၿပီး သူနဲ႔အတူတပါတည္း လူမႈစနစ္တခုလုံး ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားမယ္ ဆုိရင္ေတာ့လည္း ဒီမုိကရက္တစ္ေတြ ရမဲ့ေအာင္ပြဲက အထိအခိုက္ အပြန္းအပဲ့မ်ားၿပီး တန္ဖုိးႀကီးႀကီး ေပးဆပ္ရမယ့္ ေအာင္ပြဲပါ။

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံရဲ႕ အဓိက အတုိက္အခံပါတီႀကီးက ဇန္န၀ါရီလ ပါလီမန္ေရြးေကာက္ပြဲေတြကို သပိတ္ေမွာက္လုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ တုိင္းျပည္မွာ ဒီမုိကေရစီက အခက္ေပြသြားရပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ စီမံႀကီးၾကပ္ေရး လုပ္ေဆာင္တဲ့အခါ ကိုင္စြဲရမယ့္ ဘက္မလုိက္ၾကားေနေရး အစီအမံေတြကုိ အာဏာရပါတီက စြန္႔လႊတ္လိုက္ရလို႔ ပါတီ ၂ ခုၾကား ယံုၾကည္မႈေတြ ပ်က္စီးသြားတဲ့အခါမွာ သပိတ္ေမွာက္တယ္ဆုိတာ ျဖစ္လာတာပါ။ ပါကစၥတန္၊ ထိုင္းနဲ႔ ကင္ညာႏုိင္ငံေတြမွာ ဒီမုိကေရစီေတြ ျပန္လည္ အရွိန္ယူေကာင္းလာတယ္လုိ႔ ဖရီးဒမ္းေဟာက္စ္ အဖြဲ႔ႀကီးက အကဲျဖတ္ေပမယ့္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရေတြက လစ္ဘရယ္အယူအဆေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး အက်င့္ပ်က္ျခစားေနတာေၾကာင့္ ဘယ္လုိ ဒီမုိကေရစီမ်ဳိးေတြ ဆုိတာ ေျပာရခက္ပါတယ္။

ထုိင္းမွာဆုိရင္ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစား “ရွပ္၀ါ” ေတြနဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္ရွင္န၀ါထပ္ ပါတီကုိ ေထာက္ခံသူ “ရွပ္နီ” ေတြအၾကား ထားရွိတဲ့ ရန္လုိေဒါသေတြေၾကာင့္ အစိုးရ လုပ္ငန္းေတြအားလံုး ရပ္ဆုိင္းခဲ့ပါတယ္။ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ဆီကိုလည္း တျဖည္းျဖည္း ဦးတည္သြားခဲ့တယ္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေနခဲ့သူ သက္ဆင္ကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္က ဖယ္ရွားလုိက္ခ်ိန္ကစၿပီး ႏုိင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈဆုိတာ နာတာရွည္ေရာဂါတခုလို စြဲကပ္လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလုိ ဖယ္ရွားလုိက္တာေၾကာင့္လည္း သက္ဆင္ပါတီကုိ အေလွ်ာ့မေပးတမ္း ေထာက္ခံသူလူမ်ားစု “ရွပ္နီ” ေတြနဲ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အဓိက ေမာင္းတံ လီဗာေတြကို စြဲကိုင္ထားၿပီး တိုင္းျပည္အတြင္းမွာ တုိင္းျပည္ေနာက္တခု ထပ္တည္ထားတဲ့ “ရွပ္၀ါ” ေတြၾကား အာဏာလြန္ဆြဲပြဲမွာ ထုိင္းႏိုင္ငံက ေသာင္မတင္ေရမက် ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ၾကား ႏုိင္ငံေရး အာဏာငန္း ဖမ္းတာေတြ အရွိန္တက္လာၿပီး လမ္းေပၚႏုိင္ငံေရး တုိက္ပြဲေတြ အရွိန္ျပင္းလာတာေၾကာင့္ ယမန္ႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလတည္းက ဆုိရင္ လူေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ ေသဆံုးခဲ့ၿပီး ၇၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ဒဏ္ရာရခ့ဲပါတယ္။

အားလံုးကုိ လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူ တူရကီ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ရီစဲပ္ တာရဲပ္ အာဒုိဂန္က တုိင္းျပည္ကုိ ၁၁ ႏွစ္ၾကာ အုပ္ခ်ဳပ္ထားစဥ္ အတြင္းမွာေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ စာနယ္ဇင္းကုိ ႏုိင္ငံေရး အသံတိတ္သြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ သူ႔ကုိ တန္ျပန္ႏိုင္မယ့္ “အား” ေတြကိုလည္း အာဒိုဂန္က ၿငိမ္သက္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတ္လေႏွာင္းပုိင္းအတြင္း ေဒသႏၲရ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ က်င္းပေပးလုိက္ရင္ သူ႔ရဲ႕ အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မႈေတြ ေရစုန္ေမ်ာေနတာ ရပ္တန္႔သြားမယ္လုိ႔ အားလံုးကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ေအေကပီပါတီက ျမဴနီစပါယ္ေနရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အႏုိင္ရသြားခဲ့ေတာ့ အာဒုိဂန္ရဲ႕ အာဏာခ်ဳပ္ကိုင္မႈကုိ အားလံုးက လက္ခံသြားရပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ေအာင္ပြဲခံညမွာ အာဒိုဂန္ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကလည္း သူ႔ရဲ႕ စိတ္သေဘာထား မႀကီးႏိုင္ေၾကာင္းကုိ ျပသေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အစိုးရအဖြဲ႔တြင္း (သူ႔ရဲ႕ မိသားစုအတြင္းမွာလည္း ရွိတယ္လို႔ ဆုိၾကပါတယ္) မွာ ေတာင္လုိပံုေအာင္ မ်ားျပားေနတဲ့ အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈေတြအေၾကာင္း ေဖာ္ထုတ္သူေတြကုိလည္း မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကုိ ေထာက္ခံသူေတြကုိေတာ့ “ဒီတုိင္းျပည္ရဲ႕ အရွင္သခင္ေတြကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပဲ ျဖစ္တယ္” လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ ေအာင္ပြဲကိုေတာ့ အတုိက္အခံ ဆန္႔က်င္သူေတြကုိ ရည္ရြယ္တဲ့ အားအျပည့္ပါတဲ့ “ေအာ္တုိမန္႐ိုက္ခ်က္” လုိ႔ ေဖာ္ျပေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးအတြက္ ေနာက္တႀကိမ္ ၀င္ေရာက္အေရြးခံဖို႔ သူက ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အေျခခံ ဥပေဒထဲက သမၼတရာထူးနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေတြကိုလည္း ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲႏုိင္တယ္ဆုိရင္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏုိင္ပါတယ္။ သူက အဲဒီလုိ ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ တူရကီႏုိင္ငံရဲ႕ ဒုကၡေတြကေတာ့ ပိုၿပီး နက္႐ိႈင္းလာပါတယ္။ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြမွာ အေၾကာက္တရားေတြ ၀င္ေနလုိ႔ အမွန္အတုိင္း မေရးသားရဲၾကပါ။ ေၾကာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း ခုိင္ခုိင္မာမာရွိပါတယ္။ တူရကီေထာင္ေတြထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ေတြ အေရအတြက္က တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ ပိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြက အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြကို မေထာက္ပ့ံေပးရဲပါ။ တရားသူႀကီးေတြကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူကုိ လြန္ဆန္ အာခံၿပီး စီမံခ်က္ေတြ မခ်ရဲပါ။ အစၥလမ္ဘာသာနဲ႔ ဒီမုိကေရစီ အယူအဆကုိ ရင္ၾကားေစ့ေပးႏိုင္တယ္ဆုိၿပီး အေနာက္တိုင္းရဲ႕ ခ်ီးမြမ္းေထာပနာျပဳတာကုိ ခံယူႏုိင္ခဲ့တဲ့ ေအေကပီ ပါတီကလည္း အခုဆုိရင္ ေခတ္ေဟာင္း အာဏာရွင္အစုိးရလိုမ်ဳိး ျပန္လည္ ျပဳမူေနျပန္ပါၿပီ။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တူရကီဒီမုိကေရစီက အေနာက္ဥေရာပနဲ႔ တူမလာဘဲ မေလးရွားက အတုအေယာင္ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ ပိုၿပီးေတာ့ တူတူလာပါတယ္။ မေလးရွားႏုိင္ငံမွာ က်ေတာ့လည္း ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာ ဒီမုိကေရစီ ေအာင္ပဲြခံေတာ့မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၾကေပမယ့္ ထင္သလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ အန္န၀ါ အီဘရာဟင္ ဦးေဆာင္တဲ့ အတုိက္အခံေတြက အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ အမ်ားစုကို ျပတ္ျပတ္သားသား အႏုိ္င္ရခဲ့တာေတာင္မွပဲ အာဏာရပါတီက မဲဆႏၵနယ္ေျမေတြကုိ လုိသလုိေရးဆြဲၿပီး သူ႔ကုိ အခုိင္အမာ ေထာက္ခံတဲ့ေနရာေတြမွာ ထားရွိမယ့္ အမတ္ေနရာကိုေတာ့ အမ်ားႀကီး ေဖာင္းပြေအာင္ လုပ္ေပးထားပါတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ မေလးျပည္သူေတြအမ်ားစုရဲ႕ ႏို္င္ငံေရး သေဘာထားဆႏၵေတြ ပ်က္ျပယ္သြားတာပါပဲ။

ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယမွာ ျဖစ္ေနတာေတြကိုလည္း ဒီအတုိင္း လက္သင့္ခံေနလုိ႔ မရပါ။ အိႏၵိယတုိက္မွာ အၾကမ္းဖက္မႈေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားကင္းစင္ၿပီး အထင္ႀကီး ေလးစားစရာေကာင္းေလာက္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စြမ္းရည္ေတြသံုးၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားတဲ့၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စြမ္းေဆာင္ရည္ ည့ံဖ်င္းတဲ့ လက္ရွိ အာဏာရသူေတြကုိ ဖယ္ရွားျခင္းဆိုတဲ့ ဒီမုိကေရစီ အစြမ္းအစေတြကိုလည္း ျပသခဲ့ပါတယ္။ ဂူဂ်ာရတ္ ျပည္နယ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ တာကာလအတြင္း အားေကာင္းေမာင္းသန္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈကုိ ေဆာင္ယူေပးခဲ့သလုိ အလုိကုိ လုိက္ၿပီး အႀကိဳက္ကုိ ေဆာင္ရမယ္လုိ႔ (အခု ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာသူ) မုိဒီက ေတာင္းဆုိလြန္းတာေၾကာင့္ သူ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာမွာကုိ လစ္ဘရယ္သမားေတြက ေၾကာက္ရြံ႕ တုန္လႈပ္ခဲ့ၾကပါေသးတယ္။

အင္ဒုိနီးရွားမွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီ သမားေတြက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမား ဂ်ကာတာၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဂ်ဳိကုိ၀ီဒုိဒုိ သမၼတအျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရရင္ ေကာင္းေလရဲ႕ ဆုိၿပီးေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါတယ္။ ႏုိင္ဖို႔ အလားအလာ ေကာင္းေနတဲ့ လူႀကိဳက္မ်ားသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိကမွာေတာ့ အာဏာရပါတီ ေအအင္စီနဲ႔ သူရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူ သမၼတ ဂ်က္ေကာ့ဘ္ဇူးမားတို႔က အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈနဲ႔ စြမ္းေဆာင္ရည္ကင္းမဲ့မႈဆုိတဲ့ ၀ဲၾသဃထဲမွာပဲ လည္ေနတာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္ထဲကုိ လူသစ္ေတြ၀င္လာၿပီး အေရာင္အေသြး ပုိစံုလင္လာပါတယ္။ လစ္ဘရယ္အတုိက္အခံအုပ္စု “ဒီမုိကရက္တစ္ အလုိင္းယင့္စ္” အတြက္လည္း ေထာက္ခံမႈေတြ တုိးပြားလာပါတယ္။

အာဖဂန္နစၥတန္ ႏိုင္ငံမွာေတာင္မွ ပိုၿပီးယံုၾကည္စိတ္ခ် လူထုပါ၀င္မႈပုိမ်ားတဲ့ ေရြးေကာက္ ပဲြျဖစ္စဥ္တခုကုိ ျဖတ္သန္းေနပါၿပီ။ လက္ရွိသမၼတ ဟာမစ္ဒ္ကာဇိုင္းထက္ ပိုၿပီး စူးစူးစုိက္စုိက္ လုပ္ကုိင္တတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္လည္း ေပၚထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ၊ ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း အားေကာင္းလာမႈ အရပ္ဖက္လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ႀကီးထြားလာမႈေတြေၾကာင့္ တ႐ုတ္နဲ႔ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံ အပါအ၀င္ အာဏာပုိင္စနစ္ က်င့္သံုးတဲ့ ေနရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒီမုိကေရစီ အေျပာင္းအလဲေတြကုိ ေရရွည္မွာေတာ့ ေဆာင္က်ဥ္းေပးပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီထဲမွာမွ အေျပာင္းအလဲေတြကို စင္ကာပူနဲ႔ မေလးရွားတို႔မွာ အရင္ဆံုးျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ အာဏာပိုင္စနစ္ၾကား လြန္းပ်ံယိမ္းထုိးေနတဲ့ အဓိက ေနရာေတြမွာ ဒီမုိကေရစီကုိ ပုိၿပီး အရည္အေသြးတက္လာေအာင္ ျပဳျပင္မြမ္းမံတာေတြ မလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ “ေရရွည္” ဆုိတဲ့ အခ်ိန္အတုိင္းအတာက လုိတာထက္ အမ်ားႀကီးပုိၿပီး ၾကာေနဦးမွာပါ။ လြတ္လပ္မႈေတြ အဆင့္ျမင့္ တုိးတက္္လာဖုိ႔ဆုိတာကိုလည္း “ေရတုိ” ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလက မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေသးဘဲ ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။

The Atlantic Journal တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ Larry Diamond ၏ Democracy’s Deepening Recession ေဆာင္းပါးကို ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရယူၿပီး Educational Initiatives က ဘာသာျပန္ဆိုပါတယ္။ လယ္ရီ ဒိုင္းမြန္းသည္ Hoover Institution တြင္ Senior fellow ျဖစ္ၿပီး စတန္းဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္၊ Center on Democracy, Development, and the Rule of Law ၏ စီစဥ္ညႊန္ၾကားသူလည္း ျဖစ္သည္။ Educational Initiatives အဖြဲ႔ (www.eduinitiatives.org) သည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သင္တန္းမ်ား၊ အရည္အေသြးျမွင့္ သင္တန္းမ်ားကို ပို႔ခ်ေပးေနေသာ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: